Rokitnik pospolity (Hippophae Rhamnoides)
Lecznicze zastosowanie rokitnika ma długie tradycje. Wodne wyciągi z owoców i liści rokitnika były szeroko stosowane w medycynie starożytnej do leczenia chronicznych chorób żołądka, 
wątroby, dróg oddechowych, w gośćcu oraz najczęściej przy ropnych porażeniach skóry. W starożytnej Grecji rokitnikiem karmiono konie, aby miały błyszczącą sierść, stąd jego nazwa rodzajowa (Hippophaë) składa się z dwóch słów greckich: hippos = koń, phaos = błyszczący.
W indyjsko tybetańskiej medycynie owoce, liście i drewno rokitnika wchodzą w skład dziesięciu złożonych receptur, szeroko rekomendowanych dla leczenia chorób przewodu pokarmowego, zapalenia i ropnia płuc a także jako środek przeciwko krwotokom. Podczas I wojny światowej w Rosji suszone owoce stosowano zamiast pigułek z witaminą C.
Dzisiaj olej rokitnikowy - produkowany w krajach byłego Związku Radzieckiego, - stosowany jest w medycynie współczesnej do leczenia oparzeń, odmrożeń, odleżyn, gruźlicy skóry, egzemy oraz uszkodzeń skóry i błon śluzowych przez promieniowanie radioaktywne.
Surowcem wykorzystywanym w celach leczniczych są owoce rokitnika, które zawierają duże ilości witamin z grupy B, karatenoidy, witaminę C i E, flawonoidy, sterydy, antocyjany, cukry, garbniki, sole mineralne, kwasy organiczne i kilka procent oleju. Olej ten ma wysoką wartość odżywczą gdyż zawiera nienasycone kwasy tłuszczowe.
Przetwory z rokitnika są bardzo dobrym źródłem witamin, zwłaszcza witaminy C. Stosuje się je w profilaktyce i leczeniu infekcji bakteryjnych i wirusowych, stanów zapalnych, osłabienia odporności i biegunkach. Tłusty olej z owoców rokitnika zawiera witaminę E i karatenoidy. Działa gojąco na oparzenia, odleżyny, stany zapalne narządów rodnych oraz uszkodzenia i choroby skóry.
Krople na serce - powrót
